Plaatjes laden...
Columns

Voor wat hoort wat

De FIFA en UEFA delen graag cadeautjes uit maar kozen door de jaren heen de gelukkige ontvangers zorgvuldig uit. Diverse malen in de geschiedenis is een interessante wedstrijd op een WK of EK toegewezen aan een arbiter die kort daarvoor een thuisland een goede dienst had bewezen.

Neem nou Gottfried Dienst, de Zwitser die de WK-finale van 1966 floot. Door het doelpunt van Geoff Hurst toe te kennen (we vinden toch inmiddels allemaal wel dat dit absoluut geen goal was?) bevoordeelde hij het thuisland opzichtig. Twee jaar later mocht dezelfde Dienst de finale Italië-Joegoslavië op het EK fluiten. Ook daarin was hij bepaald geen twaalfde tegenstander voor de thuisploeg.

Op het WK 1970 mocht de Duitser Kurt Tschenscher de openingswedstrijd leiden. In 1968 had hij door middel van het lot het thuisland Italië aangewezen als winnaar van de halve finale tegen de Sovjet-Unie. Die loting vond plaats in een kleedkamer, met alleen de aanvoerders en een bondsofficial van beide partijen. Het verhaal: de eerste keer kwam de Sovjet-Unie boven maar Tschenscher bepaalde dat dit een test was. Daarna kwam Italïë boven en zat de gastheer in de finale. En had tijdens datzelfde WK 1970 Angel Coerezza, de scheidsrechter die tijdens de finale als grensrechter mocht opereren, het thuisland niet opzichtig bevoordeeld door Mexico tegen België een zwaarbetwiste strafschop toe te kennen?

En die Engelsman Jack Taylor dan, die in 1974 de WK-finale tussen West-Duitsland en Nederland floot. Vier jaar daarvoor stond hij als grensrechter aan de zijlijn bij de wedstrijd van het thuisland Mexico tegen El Salvador. Dat was aanvankelijk een moeizame kwestie voor de Mexicanen, totdat Taylor zijn vlag naar beneden liet bij een flagrant geval van buitenspel: 1-0 voor de thuisploeg, die daarna simpel over de volledig gedemotiveerde Salvadoranen heen liep.

In 1978 was het weer raak. De Italiaan Sergio Gonella viel de eer te beurt om de finale te mogen leiden. Het was dezelfde Gonella die enkele dagen daarvoor grensrechter was bij Argentinië-Peru. Hij vlagde niet toen Luque bijna op de doellijn staand scoorde, waarmee Argentinië de veilige marge van vier doelpunten creëerde. In die tijd was ‘gelijk’ staan nog buitenspel. En Luque stond minimaal gelijk met de laatste verdediger, en niet achter de bal. En dus buitenspel.

Daarmee was de koek nog niet op want in 1990 maakte de FIFA het zo mogelijk nog bonter. In de eerste ronde gaf de Mexicaanse referee Edgardo Codesal Mendez aan het thuisland Italië een volslagen belachelijke penalty tegen de Verenigde Staten, een strafschop overigens die door Gianluca Vialli werd gemist. De beloning volgde daarna: Codesal Mendez mocht niet alleen een mooie kwartfinale fluiten (Engeland-Kameroen) maar kreeg ook de finale toegewezen.  Daarin kreeg het Duitsland van FIFA-vriend Franz Beckenbauer kort voor tijd een eveneens schandalige strafschop toegespeeld. Voor de zekerheid stuurde de Mexicaan met de nodige aplomb bovendien twee Argentijnen uit het veld en toen kon de wereldtitel Duitsland niet meer ontgaan.

Een andere Italië-vriend, de Fransman Joël Quiniou, keurde tijdens dat toernooi in de wedstrijd van het thuisland tegen Tsjechoslowakije een glaszuiver doelpunt van de Tsjechoslowaken af en kreeg als beloning de wedstrijd om de derde plaats. Twee scheidsrechters immers de finale toewijzen was niet mogelijk. Het weerhield Quiniou er overigens niet van Italië ook in die ‘kleine’ finale opzichtig te bevoordelen door de gelijkmaker van Roberto Baggio, duidelijk buitenspel, toe te kennen. En zo was iedereen weer tevreden bij de FIFA.

Half 3 uitverkocht
De 18 nummers van Half 3 zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar.