Plaatjes laden...
Columns

Metaalmoeheid

Door: Roberto Pennino

 

Sinds enige tijd heb ik de beschikking over FOX Sport. Dus ik kan heel veel voetbal kijken. Barcelona, Manchester United en Bayern München verschijnen met een paar drukken op de afstandsbediening in de woonkamer. Je hoeft er de deur niet meer voor uit.

Als jongetje zou ik ervan gesmuld hebben. De onbegrensde mogelijkheden van nu waren toen niets minder dan sciencefiction. Het kijkaanbod is anno 2015 echter zó omvangrijk geworden dat het in mijn beleving zijn doel voorbij is geschoten: de echte honger naar voetbal is verdwenen.

Een voorbeeld. Afgelopen weekend merkte ik het: Ajax tegen Roda, vroeger mijn favoriete duel van het seizoen. Rood-wit tegen Zwart-geel. Indertijd betekende dit gespannen luisteren naar Langs de Lijn of naar het stadion gaan om mijn helden in het echt te zien spelen. En dan ’s avonds kijken naar de samenvattingen van Studio Sport. Deze keer voelde ik geen honger meer, slechts een lichte trek, een slap aftreksel van het gevoel van toen. Na een half uur had ik gegeten en gedronken en heb ik weggezapt.

Via internet, Whatsapp en live televisie-uitzendingen wordt sowieso alle romantiek uit een wedstrijd geslagen. Er valt niets meer te raden, niets meer zelf in te vullen. Alles wordt tot in de puntjes en met duizelingwekkende aantallen megapixels in beeld gebracht: de gelaatsuitdrukkingen van de toeschouwers, het broekje van de scheidsrechter en de oneffenheden in de grasmat. Alles wordt breed uitgemeten, niets blijft onderbelicht.

En juist naar een vorm van onderbelichtheid hunker ik. Vage beelden, een krakende commentaarstem of een camera die op een belangrijk moment net naar de verkeerde kant zwenkt. Ik verlang naar de opwinding over dat soort imperfecties. Naar de tijd dat je fantasie nog met je aan de haal kon gaan. Bijvoorbeeld wanneer je een late Europa Cup-wedstrijd op woensdagavond stiekem met een transistorradio in je bed probeerde te volgen. Eén oor gericht op het wedstrijdverslag en het andere gespitst op voetstappen van een mogelijk inspecterende ouder. Zo herinner ik mij de wedstrijd Internazionale thuis tegen FC Groningen, meer dan dertig jaar geleden. De beelden van die wedstrijd heb ik nooit gezien, maar erbij verzonnen. Zelfgemaakte illustraties bij de woorden van pakweg Henk Kok. Maar de spanning van die avond ben ik nooit vergeten. Tegenwoordig is het omgekeerd: door alle cameraposities en de superslowmotion valt er niets meer te verzinnen, niets te raden. Onze fantasie wordt gegijzeld.

Eigenlijk leefden we destijds, zonder het ons te realiseren, in een bijkans ideale wereld: via radioverslagen namen we kennis van de reguliere competitiewedstrijden en de samenvattingen van Studio Sport maakten het verhaal af. Live uitzendingen op tv waren de absolute de uitzondering. Iets speciaals. Het hunkeren meer dan waard. In Limburg konden we wel al samenvattingen van de Bundesliga ontvangen. Heerlijk kijkplezier leverde dat op, je zag alleen de hoogtepunten. De Engelse, Spaanse en Italiaanse competities speelden zich helemaal buiten ons blikveld af. Nieuwe sterren aan het firmament hadden daarom niet meteen een gezicht. En dat creëerde een vorm van spanning en verlangen. Het prikkelde de geest. Wie was toch die nieuwe alleskunner uit Zuid-Amerika?

Inmiddels zijn we gigantisch overprikkeld, verzadigd, en ja: blasé. Je kunt het niet helemaal buiten jezelf leggen, want ‘we’ hebben er zelf ook schuld aan. Eerst wilden we alles kunnen zien en toen dat mogelijk werd, hebben we het ook gedaan. Het resultaat: metaalmoeheid waar we veel geld voor neertellen en ook in overdrachtelijke zin een hoge prijs voor betalen: voetbal op tv heeft zijn magie verloren.

Half 3 uitverkocht
De 18 nummers van Half 3 zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar.