Plaatjes laden...
Columns

Leren van Leicester en Atletico

Leicester City is kampioen van Engeland. De club van Ranieri hoeft echt niet op een houtje te bijten, maar troeft veel kapitaalkrachtiger partijen als Arsenal, Chelsea en de beide grootmachten uit Manchester af.

Atletico Madrid staat in de finale van de Champions League. De colchoneros versloegen zowel Barcelona als Bayern München, twee van de drie sterkste ploegen in het wereldvoetbal en clubs die vele malen meer te besteden hebben dan Atletico.

Beide teams doen dit in een 4-4-2 formatie, met een spelopvatting waarin ‘geen goal tegen’ vooropstaat. Er wordt fors verdedigd, en alle spelers helpen mee. Leicester en Atletico scoren vaak via de snelle tegenaanval. De voetbalwereld weet eigenlijk niet wat het ermee moet. Wordt het sprookje van Leicester City, de ultieme underdog immers, nog ‘leuk’ gevonden, bij het beoordelen van Atletico Madrid heerst toch vooral afkeer.

Wat is eigenlijk het alternatief dat Atletico Madrid heeft? Afgezien van keeper Oblak en verdediger Godin heeft het feitelijk op elke positie een kwalitatief mindere speler dan Bayern München. Moet Atletico Madrid dan de deur achterin maar open zetten en met tweemaal 5-0 de bietenbrug opgaan? Speelt het vrolijk met veel spelers voor de bal, dan gebeurt dat zonder twijfel. Of moet zo’n ploeg zeggen: we gaan er een echte wedstrijd van maken met ónze middelen en kwaliteiten? Anders gevraagd: zou het niet topsport onwaardig zijn wanneer de mannen van Simeone niet de uitdaging zouden aangaan?

Simeone, zijn naam is gevallen. Ook ik gruwel van zijn gedrag langs de lijn. Het is walgelijk. Het zou verboden moeten worden. Hij verdient bijna elke wedstrijd een schorsing. Kijken we naar de invloed die de trainer op zijn team heeft, past echter slechts diepe bewondering. Want de tactiek is tamelijk alledaags: de twee aanvallers zetten druk op de centrale opbouwers. De buitenste middenvelders kantelen naar het centrum om daar het evenwicht te herstellen wanneer de bal niet aan hun kant is. Simpel. Veel ploegen spelen zo.

Het verschil is mentaliteit. Een containerbegrip. Ieder duel vol ingaan. Nooit stoppen met storen. Elkaar compromisloos coachen, bij de les houden. Snel aanvallen, geen tijd verspillen aan zinloze breedtepassjes die alleen de tegenstander weer in staat stellen in de loopgraven te gaan liggen. Het is de hand van de coach en het is nog mooi ook: was de goal van Griezmann tegen Bayern niet prachtig? Dan heb ik het nog niet over de solo van Saul Niguez, zes dagen eerder. Maakt Messi zo’n goal, raken we er een maand niet over uitgepraat. Terecht, overigens.

Spelen als Leicester en Atletico, het hoeft niet de nieuwe norm te zijn. Maar ben je kwalitatief de mindere, is het prima om zo te spelen. Wanneer, ik noem een willekeurige middenmoter, FC Groningen dit zou doen en qua bereidheid zou kunnen opbrengen wat deze teams opbrengen, komt het in de kwalitatief uiterst matige Eredivisie een heel eind. In Nederland denken we nog steeds dat het verschil zit in spelen met de punt naar voren of met de punt naar achteren. Niemand zal beweren – ik zeker niet – dat tactiek onbelangrijk is. Het is heel belangrijk. Maar niet zo belangrijk als een fantastische mentaliteit.

Opofferingsgezindheid, fysieke inspanning, samenwerking, elkaar wakker houden, snel aanvallen – ik geniet ervan. Deze kwaliteiten kunnen simpelweg het verschil maken tussen winnen en verliezen – ook van de technisch allerbesten. Winnen, het is de essentie van sport. Ploegen die zo kunnen spelen en daarmee het schijnbaar onmogelijke mogelijk maken, verdienen veel meer waardering.

Half 3 uitverkocht
De 18 nummers van Half 3 zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar.