Plaatjes laden...
Columns

Freakshow

Door: Roberto Pennino

Toen ik in 1981 van mijn zakgeld voor het eerst de Voetbal International kocht, vergaapte ik mij als tienjarig voetbalfanaatje aan foto’s van mannen die ik op zondagen op tv zag. Mannen die er in de meeste gevallen uitzagen alsof ze ook je buurman konden zijn. Mannen met wie je je kon identificeren omdat ze op het oog zo ‘doodgewoon’ waren. En toen ik voor het eerst naar een thuiswedstrijd van Roda JC ging kijken, was dit weliswaar een magisch moment, maar had het ook iets van een bevestiging: dit waren ook in het echt mannen van vlees en bloed die hun stinkende best deden om het publiek waar voor zijn geld te bieden en voor zichzelf brood op de plank te krijgen. Clubheld Dick Nanninga was daar een exponent van. Hij runde niet ver van stadion Kaalheide een bloemenzaak, waar hij meestentijds ook persoonlijk achter de toonbank stond. Betaald voetbal was in die tijd voor mij in meer dan één opzicht ‘om de hoek’ en dat gaf een gevoel van betrokkenheid.

Op woensdag 1 juli 2015 sloeg ik de VI open. Sommige gewoontes moeten in stand blijven. Maar in plaats van betrokkenheid voel ik anno 2015 steeds meer vervreemding van de freakshow die de hedendaagse spelers ervan maken. Het moet allemaal almaar gekker. Normaal zijn is de nieuwe melaatsheid.

Op de voorpagina staat een nieuwe aankoop van Ajax, met een arm vol plakplaatjes en ogenschijnlijke woordraadsels. Op pagina 20 doet de betreffende speler (Gudelj) het nog eens dunnetjes over met een pose die blijkbaar onverzettelijkheid moet uitstralen, maar bij mij onbedoeld op de lachspieren werkt. Zijn bodybuilderhouding kan mij niet bekoren, waardoor ik dit interview even aan me voorbij laat gaan. Ik ga verder en stuit  op pagina 27 op Jordy Clasie. Ik wist dat ook hij minimaal één getatoeëerde arm had (naar verluidt met een spelfout erin gepend, maar dit terzijde), maar dat zijn linker bovenbeen (!) ook was bewerkt door naald en kleur was mij onbekend. Ik had ook heel goed zonder die wetenschap gekund. Maar terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat dat natuurlijk niet de bedoeling is. Wat heeft het immers voor zin om een tattoo te laten zetten als niemand er weet van krijgt? De topper van de dag is ene Lars Veldwijk die op pagina 38 maar liefst twee vol beïnkte armen in beeld brengt. En zo kan ik nog even doorgaan. Steeds vaker bekruipt mij de angst dat de hedendaagse jeugd het allemaal prachtig vindt en het liefst het voorbeeld van haar helden volgt.

Vroeger werd Gène Hanssen in bepaalde kringen uitgelachen om zijn getatoeëerde onderarm. Het zou niet van goede smaak getuigen. Maar Hanssen was op het veld wel echt, hij streed voor iedere meter. En dat maakte de kwestieuze onderarm terecht tot bijzaak. Nu lijkt het andersom te zijn. Wat maakt het uit als een speler een baggerwedstrijd heeft gespeeld, als je na afloop met je vriendjes uitvoerig kunt chatten over zijn nieuwe ’sleeve’, zijn ‘gefreshte’ coupe, of zijn ‘droog getrainde’ sixpack? Ik kan het gewoonweg niet meer volgen.

Half 3 uitverkocht
De 18 nummers van Half 3 zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar.