Plaatjes laden...
Columns

Een oom van 18

Toen op maandag 5 juli 1982, in het zinderende Estadio Sarria in Barcelona, Italië en Brazilië tegen elkaar streden om een plaats in de halve finale van het WK, kon na een half uur de ervaren Italiaanse voorstopper Collovati niet meer verder: geblesseerd. Coach Bearzot bracht een tot dan internationaal onbekende speler in de ploeg. Na 33 minuten en 21 seconden stapte hij vastberaden het veld in: Giuseppe Bergomi was achttien en verdediger van beroep.

Niet dat de jongeling de uitstraling had van een nieuwkomer. Met zijn imponerende dikke snor, volle zwarte haardos en strenge blik leek hij eerder op een routinier die al een slordige veertig interlands op zijn palmares had staan. Niets was minder waar. Bergomi ging zijn tweede interland spelen. Drie maanden eerder had hij voor het eerst in de Squadra meegespeeld, in Oost-Duitsland.

Pas veel later zou ik ontdekken dat Bergomi al op die jonge leeftijd de bijnaam ‘Zio’ droeg, ‘Oom’. Behalve dat hij er als een man op middelbare leeftijd uitzag, speelde hij ook vanaf de eerste seconde volwaardig mee op het hoogste niveau. Alsof hij nooit anders had gedaan. Mocht hij tegen Brazilië de dekking van de lompe spits Serginho op zich nemen, evenzeer schakelde hij in de daaropvolgende wedstrijden erkende wereldsterren als de Pool Gregorz Lato en Karl-Heinz Rummenigge uit. Ze kregen geen voet aan de grond tegen de op die leeftijd reeds beenharde, snelle en geconcentreerde Bergomi.

‘Zio’ zou zijn hele loopbaan voor Inter blijven spelen. De ploeg stond in de jaren tachtig en negentig in de schaduw van de grote concurrent Milan, de club die Bergomi op jonge leeftijd eens had afgewezen. In een twintig jaar durende carrière werd Bergomi daarom slechts eenmaal kampioen. Meer successen waren er op het Europese terrein, waar hij zowel in 1991, 1994 als 1998 de UEFA Cup won. In die laatste wedstrijd speelde ook Javier Zanetti, de man aan wie Bergomi dertien jaar later zijn record van het aantal voor Inter gespeelde wedstrijden kwijt zou raken. Bergomi kwam tot 756 wedstrijden, Zanetti ging er toen voorbij.

Bergomi leek de eerste speler die rechtstreeks naar 150 interlands zou gaan. Immers, vanaf 1982 was hij een vaste keus en na het WK 1986 ook de onbetwiste aanvoerder van het Italiaanse team. Zelfs toen Milan-icoon Franco Baresi in de nationale ploeg libero Scirea verving, bleef Bergomi captain. Maar een jaar na het WK 1990 kwam er, en Bergomi was nog maar 27 jaar, een vreemde knik in zijn loopbaan. Arrigo Sacchi, de nieuwe bondscoach, koos voor een volledige Milan-defensie die in de zone verdedigde, en deed geen beroep meer op mandekker Bergomi. Die moest wachten tot de aanloop naar het WK 1998 (!) alvorens hij weer in de selectie werd opgenomen, om in Frankrijk alsnog een aantal interlands aan zijn totaal toe te voegen. Hij eindigde op 81 caps, een respectabel aantal. Maar hij miste er ook een slordige zeventig tussen 1991 en 1998.

Al op jonge leeftijd oud, het werpt de vraag op of Giuseppe Bergomi ooit een kind was. Zie je hem anno 2013 op een actuele foto, dan lijkt hij zowaar jonger dan in 1982. Of is hij als Benjamin Button uit de film ‘The Curious Case of Benjamin Button’, de man die oud geboren wordt, steeds jonger wordt en uiteindelijk als baby sterft? We houden het vooralsnog bij de feiten. De tijd staat zelfs voor Giuseppe Bergomi niet stil. Hij wordt vandaag 50 jaar. Buon compleanno, Zio!

Half 3 uitverkocht
De 18 nummers van Half 3 zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar.