Plaatjes laden...
Columns

Een a-typisch kunstje

 

Aanname binnenkant links.

Rechts.

Links.

Rechts.

Links de bal op de voet laten rusten.

Met links doorschuiven naar de voorbij stormende Krol.

Het werd een symbool voor zijn carrière: Gerrie Mühren hield in het volgepakte bloeddorstige Bernabeu de bal vijfmaal hoog. Voor één keer verloor de aimabele, bescheiden Mühren zich in een staaltje Amsterdamse arrogantie.

Op 26 april 2010 reed ik naar Volendam en stopte aan de Jupiterlaan. Met soepele tred kwam de tengere gestalte naar de deur toe. Die ochtend, zei hij, had hij nog aan sport gedaan: ‘Effe tien kilomajter gelaupe’. Ik dacht: tien kilometer gelopen? Effe? 64 jaar? Daar teken ik voor. We hadden de afspraak om bij hem thuis naar Ajax-Inter 1972 te kijken. Hij zou mij de kneepjes van het Ajax-spel vertellen. Dat kwam vooral neer op: ‘Sneller handelen dan dat de tegenstander kan denken.’

Ik tekende ook voor zijn technische vaardigheden. Die bleken niet vooral uit de hooghoudactiviteiten. Integendeel. Mühren was eigenlijk juist helemaal niet van de kunstjes. Hij speelde eenvoudig. De aanname moest altijd goed zijn. En dat was ‘ie. De pass zuiver, op het juiste been en met de goede snelheid. Juist daaruit bleek zijn ongeëvenaarde techniek. Niet uit tirelantijntjes. Dat was eigenlijk niets voor hem, maar die ene keer dat hij zich ‘bezondigde’ aan een uitspatting ging de wereld over.

Hoe goed was Gerrie Mühren? Goed, erg goed. Veel beter dan dat uit zijn miserabele tien interlandjes (waarmee hij op gelijke hoogte staat met Romeo Castelen, Kew Jaliens en Frans Tebak) blijkt. Hij lag natuurlijk altijd in de vergelijking met Wim van Hanegem. Was Mühren even goed, was hij beter? Niet beter. Op sommige punten wel minstens even goed. Technisch vooral, qua overzicht en inzicht zeker. Niet als kopper, niet qua hardheid. Maar dat had hij ook nauwelijks nodig. Mühren was wel sneller, mobieler. Alles optellend en aftrekkend zou je voor Van Hanegem kiezen, maar dichterbij dan Mühren kon je niet komen.

Op de avond voordat Mühren overleed, verloor Ajax tamelijk kansloos met 4-0 van Barcelona. Misschien heeft hij het niet meer meegekregen. Dat is dan maar beter ook want het contrast met hoe het vroeger was, kon nauwelijks groter zijn. Ik zijn tijd kon Mühren door de bal vijf keer op zijn voet te laten dansen, de definitieve machtsoverdracht van Real naar Ajax bezegelen. Toen was duidelijk: Real is niet meer de beste. Dat is nu Ajax. Het straalde macht uit. Woensdagavond was Ajax in zijn hart dolblij dat het ‘slechts’ met 4-0 verloor van Barcelona. Vooraf werden de beschouwingen van de Ajacieden en hun aanhang vooral beheerst door angst.

Hooghouden, hoe a-typisch voor zijn karakter ook en hoezeer het hem ook tekortdoet, werd ‘het verhaal’ van Gerrie Mühren. Wij, voetballiefhebbers houden ook iets hoog: de warme herinnering aan een van de beste middenvelders die Nederland ooit kende. En vooral aan een prettig mens.

Half 3 uitverkocht
De 18 nummers van Half 3 zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar.