Plaatjes laden...
Columns

Commitment

Hoe terecht het ook was en hoe succesvol het uiteindelijk ook is gebleken, de aanpak door Louis van Gaal van Wesley Sneijder in de aanloop naar het WK 2014 moet voor de vedette van het Nederlandse voetbal pijnlijk en confronterend zijn geweest. Er deugde vrijwel niets meer van de middenvelder die zich tot co-topscorer van het vorige WK had laten kronen. Zijn aanvoerdersband werd hem afgenomen. Desondanks pakte Sneijder de handschoen op, knokte zich terug en leverde een aanvaardbaar WK af.

Afgelopen maandag kreeg ik een “Hallo, ik ben Danny, ik ben 54 jaar en ik doe Louis van Gaal na”-gevoel toen bondscoach Blind op soortgelijke wijze Robin van Persie afserveerde. Ook op Van Persie kun je veel aanmerken. Bijvoorbeeld dat hij niet fit oogt, lang zo goed niet meer is als enkele jaren geleden en (naar verluidt) in de groep van Oranje de nodige scherven teweegbrengt. Maar hij is natuurlijk ook niet zómaar topscorer van Oranje. Desalniettemin kreeg hij de emmer met drek volledig over zich heen.

Arjen Robben glijdt van blessure in blessure. Al zijn hele leven lang staan zijn spieren op knappen en in zijn loopbaan miste hij daardoor meer dan de helft van het aantal interlands dat op het programma stond. En ook nu weer krabbelt hij terug van een kwetsuur die hem bijna twee maanden aan de kant hield. Wedstrijden met het Nederlands elftal leveren voor hem meestal meer een gevaar op dan een uitdaging.

Desalniettemin geven deze spelers keer-op-keer aan nog altijd bijzonder graag voor Oranje uit te komen. Robben overweegt nu zelfs, ondanks zijn labiele fysieke staat, over te komen voor twee oefenwedstrijden. Welke sneer ze ook krijgen, welke klap op hun hoofd ze ook wordt toegediend – door coaches of door de omstandigheden – ze blijven met volle overtuiging beschikbaar. Zelfs de chronisch geblesseerde Rafael van der Vaart zit in Sevilla nog stilletjes te hopen op dat ene moment, dat de telefoon uit Zeist gaat: kom er weer bij.

Nee, dan onze helden van vroeger. Johan Cruijff meldde zich al af als hij een ingescheurde teennagel had. De beslissende WK-kwalificatiewedstrijd tegen Bulgarije in 1969 miste hij doordat hij op het moment dat Oranje trainde, met zijn vrouw schoenen aan het inkopen was voor haar nieuwe winkel. Als Barcelona later maar een oefenwedstrijd had, kwam Cruijff niet naar Oranje. En op dertigjarige leeftijd had hij zijn laatste interland al gespeeld.

Jan van Beveren en Willy van der Kuijlen, ook zo’n mooi tweetal. De laatste ging al niet mee naar het WK 1974 omdat hij geen zin had om op de bank te zitten. Van Beveren had nog recht van spreken na de dwingelandij van Cruijff die hem om een geldkwestie uit Oranje praatte, maar ontbrak ook eens langere tijd omdat hij premies tegoed meende te hebben over de periode dat hij niet gespeeld had voor het Nederlands elftal.

Frank Rijkaard spuwde Rudi Völler een paar keer in zijn haren en bleef daarna meer dan een jaar weg bij Oranje. Ruud Gullit stapte in de aanloop naar het WK 1994 doodleuk op omdat hij het niet eens was met de speelwijze.

Op de huidige generatie voetballers kun je best wat aanmerken. Maar het is goed om te constateren dat hun commitment jegens het Nederlands elftal heel wat beter is dan dat van vele van hun voorgangers.

Half 3 uitverkocht
De 18 nummers van Half 3 zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar.